Nie, pozwól mi pozbyć się istniejącego kodu.
Migawka kodu, który napisałeś do tej pory, jest dołączona do ostatniego wykładu.
I pozwól mi napisać nowy kod.
Ważną rzeczą, z którą pracujesz, lub ważną strukturą danych, z którą pracujesz i JavaScript, są obiekty, które możesz
mieć jak obiekt osobisty i tworzysz obiekt zwykle z nawiasami klamrowymi.
A tam masz pary kluczowych wartości.
Zdefiniowałeś klucz po prostu wpisując, cóż, dowolny klucz, którego chcesz użyć, powiedzmy imię.
Więc masz dwukropek i musisz go mieć.
I często dwukropek, masz swoją wartość.
W moim przypadku ciąg znaków, max.
A następnie przecinkiem możesz dodać kolejną parę klucz-wartość, wiek 29 lat.
To jest przedmiot i mogę tutaj zablokować osobę.
Jeśli teraz wykonam grę w szachy, zobaczymy wydrukowany tutaj przedmiot.
Teraz obiekty pozwalają nam grupować dane razem.
Można powiedzieć, że nie tylko mają tam zmienne, ale mogą też mieć funkcje.
Na przykład funkcja odczytu.
I tam możesz po prostu mieć anonimową funkcję eralną lub funkcję strzałki jako ogólną wartość.
A tam możesz mieć Konsta Locke High.
Jestem.
A potem nazwa i to będą teraz dostępne za pomocą tego słowa kluczowego zamiast
obiektu, musisz tego zwykle używać.
I jest w tym coś wyjątkowego, co pokazałem w tym filmie, który zamieściłem wcześniej we wcześniejszym
wykładzie.
Ale zazwyczaj odnosi się to do otaczającego obiektu.
A teraz możemy użyć notacji kropkowej, aby kropka miała dostęp do właściwości lub metod.
Zatem zmienne lub funkcje wewnątrz tego obiektu.
Więc możemy teraz użyć tej nazwy.
A teraz mogę użyć tej osoby i wywołać chciwość z notacją kropkową i wykonać ją jako funkcję.
Ważna jest zatem notacja kropkowa, która odnosi się do obiektu lub UNU odnoszącego się do tego obiektu, który jest tutaj
przechowywany i jako stały.
A teraz, jeśli zostanie wykonany, to znowu mówię: hej, jestem niezdefiniowany.
Dlaczego tak jest?
Cóż, powodem tego jest właśnie to, czego nauczyłem cię o funkcjach Arrow.
Odnosi się to teraz do zakresu globalnego do zakresu środowiska uruchomieniowego węzła globalnego, a nie do tego obiektu, który ma się
do niego odwoływać.
Musimy albo użyć funkcji starej szkoły w ten sposób.
Teraz ponad powtórz martwy.
Mówię: hej, jestem Max.
Lub używamy nieco innego podejścia lub składni tutaj w obiekcie.
Oznacza to, że nie używasz funkcji strzałki, ale używasz takiej chciwości.
Więc przyznajesz się do dwukropka w nawiasach, podajesz nazwę klucza, a następnie bez słowa kluczowego funkcji
lub czegoś podobnego dodajesz treść funkcji.
A teraz jest to metoda tego obiektu.
I widzisz.
Cześć, jestem Max Tuno.
To jest coś ważnego.
I czy składnia, którą zobaczysz, używam w tym kursie bez nawiasów dwukropka tuż
po Deqi, a następnie treści funkcji.